Skóra nie tylko na meblach

Od tysięcy lat skóra zwierząt wykorzystywana jest przez człowieka. Najpierw służyła do robienia ubioru, wraz z rozwojem cywilizacyjnym robiono z niej nawet butelki, elementy zbroi, oprawy książek, rękawice, kufry, blaty stołów i obicia mebli. Używano do tych wyrobów skóry cielęcej, bydlęcej, koziej, owczej, a nawet rekina, węża, jaszczurki, czy aligatora.

Delikatna skóra cielęca używana jest na oprawy książek. Grubsza bydlęca stosowana jest w tapicerstwie, gdyż najlepiej nadaje się do wytłaczania i wykrawania.

Ze skór kozich robi się oprawy książek, obija blaty stołów i biurek, również eleganckie damskie rękawiczki i luksusowe obuwie.

Ze skóry rekina lub płaszczki powstaje szagryn, jedna z najbardziej egzotycznych skór o wielorakim przeznaczeniu. Pokrywa się nią puzderka na biżuterię, rury teleskopowe, puszki na herbatę, instrumenty muzyczne czy pudełka na sztućce.

Ircha, którą kiedyś wyrabiano ze skóry alpejskich i pirenejskich kozic, obecnie powstaje ze skór owczych, kozich lub jelenich, a stosowana jest w tapicerstwie oraz do czyszczenia delikatnych powierzchni.

Skóry węży, jaszczurek i aligatorów służą do wyrobu luksusowego obuwia, torebek i drobnej galanterii.

Nie moglibyśmy stosować skór zwierzęcych w codziennym życiu, gdyby nie sztuka garbarska. Najstarszą techniką garbarską jest suszenie skóry na słońcu i smarowanie jej tłuszczem zwierzęcym. W starożytności wcierano w skóry sól lub ałun.

Do XIX wieku najpopularniejszą metodą garbowania skór było przekladanie ich ziołami i drewnem i złożenie w jamie ziemnej. Tam zalewano je wodą i zostawiani na kilka miesięcy.

Pod koniec XIX wieku zaczęto stosować do garbowania skór chemię, używając na przyklad soli chromu. Ten sposób wyprawiania skór powodował, że były elastyczne i wytrzymałe.

Aby uzyskać skóry cienkie, można je ścinać lub rozdwajać. Takie skóry są gładkie, pozbawione faktury i można je farbować na dowoly kolor.

Skóry można też lakierować, polerować oraz wytłaczać. Poddaje się je wtedy specjalnym procesom natłuszczającym i minaralizującym. We Włoszech w XVI wieku uzyskiwano wyjątkową miękkość i elastyczność skóry mocząc ją w psich lub kurzych odchodach.

Żeby przedmiot wytworzony ze skóry długo zachował swoją urodę, należy skórę odpowiednio pielęgnować. Skóra, która nie jest regularnie nasączana i konserwowana, łatwo wysycha, pęka, a nawet rozpada się. Jednka odnawianie skóry wysokiej jakości należy powierzyć specjaliście.